Namibie 2019.

Na een rustige nacht in Amanzi Camp gaan we de volgende dag 24/12/18 met de motor naar Ausenkehr omdat we internet kaartjes willen kopen.

Nadat we benzine gehaald hebben in Noordoewer gaan we op weg naar Ausenkehr maar we worden een aantal kilometers voor het dorp staande gehouden door de politie. Your drivers license please.... Sorry sir we forgot to bring it...... Dat wordt een bekeuring, 1000 N$ ohhhhhh. Arend wil het wel ophalen terwijl ik hier blijf wachten maar daar willen ze niets van weten. Maar omdat we wel een rijbewijs hebben maar dat niet bij ons hebben hoeven we maar 500 N$ (32 euri) te betalen. In het dorp moeten we de bekeuring op het politiebureau betalen en dan mogen we weer verder rijden. Het was de bedoeling dat we ook een permit haalden voor het ritje door het kokerboombos maar het is onderhand te heet geworden dus dat laten we maar voor wat het is.  

Langs de Oranjerivier, die ook werkelijk water heeft en stroomt, gaan we verder naar het noorden. Het is een prachtige route tussen kale ruige bergketens door. Na Rosh Phina gaan we weer via het binnenland  verder tussen de bergen door.

De Kerstdagen brengen we door in een stil en weids stukje van Namibie. Er is niet veel begroeiing behalve in en bij de rivier zijn er groene struiken en bomen ook al is er geen zichtbaar water. De enige levende wezens hier zijn apen en vogels.  Als we de volgende dag verder gaan hebben we eerst nog een mooi  ritje door de bergen, met bokjes, oryx en struisvogels. Daarna hebben we  een saai stukje weg. De C14 met hier en daar een boerderij. We overnachten op de Konkiep Lapa restcamp. Vieze toiletten en douchen, die ook niet werkten.

Het enige leuke daar was het vogelnestje in de paal waar het hekwerk aan vast gemaakt was. Ook op de weg naar Mathahohe is weinig actie, wel grote boerderijen waar we af en toe een bewoner en maar weinig van hun kudde dieren zien. Wel ruiken we vaak een mestgeur.... Rijden langs het Zwartrand plateau en gaan weer een klein stukje om door een groene vallei, hier hebben ze al regen gehad, er loopt een bokje  en een secretarisvogel. In de bomen zijn de sociable weavers druk met hun mega grote nest.

We eindigen de dag bij Hudub camping aan de gelijknamige rivier. Maar ook hier hebben we regelmatig last van vlagen mestgeur, het blijkt afkomstig te zijn van de stinkhout boom. Het volgende traject is ook weer dor en droog. Er zijn weer grote boerderijen voor schapen, koeien of wild. Op 100 km zien we 3 auto’s en 6 grote boerderijen........ Dat is dus 1/3 Nederland. Het is een groot leeg land met prachtige stukken natuur. De B1, de hoofdweg naar Windhoek is iets drukker maar nog steeds niet dat we gewend zijn in Nederland. In Windhoek gaan we eerst naar het grote truck pompstation en truckwash. De truckwasser is nog vrij maar diesel kunnen we wel krijgen. In de stad is bijna geen verkeer, de mensen hebben hier ook vakantie en zitten veelal aan de kust. Maar bij Urbancamp hebben we geluk, we kunnen er 5 nachten staan. De motor weer te voorschijn gehaald en bij diverse instanties Taxrefund en de NWR (Namibie Wildlife  ....... en winkels langs geweest.   Bedrijven zijn al dicht en Taxrefund office lijkt verhuisd. Maandag , oudejaarsdag nog maar eens kijken.  We ontmoeten een Zimbabwaans stel, Dean, Nicole en dochtertje Lexi in Urbancamp, en we krijgen van hun een prachtige route door Zimbabwe. Geweldig! Oudejaarsdag weer op zoek naar de Tax refund office, gevonden en zoals het eruit ziet, al heel lang dicht. Vergeet het maar en papieren maar opsturen naar Zuid-Afrika. De NWR is ook al weer dicht. Dan eerst maar eens de Zuid-Afrikaanse vetbollen maken/bakken. Het is een heel geklieder en gekleef aan je handen , moet rijzen dan in balletjes verdelen en nog eens rijzen en dan eindelijk in de olie........ Maar ze zijn wel lekker!!!

Ondertussen zijn Ruth en Jurgen ook aangekomen op Urbancamp en kunnen mooi bij ons op het camp staan. Met hun gegeten en Oud en Nieuw gevierd. Heel gezellig.  Happy New Year!  1 Januari 2019 doen we het kalm aan, rustig ontbijten wat relaxen en een wandeling naar de supermarkt voor wat airtime. Voor de braai maaltijd maken we allemaal wat. Arend braait de rumpsteak , lekker en ook de Lambschenk van Jurgen is goed te pruimen. Ruth maakt aardappelsalade en ik een gemixte groente salade. We hebben een heerlijk maaltje.

Nog een snaps om het geheel goed te laten landen en dan rollen we zeer tevreden het bed in. Het is weer tijd om verder te gaan. Nemen afscheid van Ruth en Jurgen en de zimbabwaanse vrienden en gaan naar de NWR voor een permit voor de Naukluft National Park. Nog even bij de spar langs en dan rijden we al gauw weer in de leegte. De weg is aardig hobbelig en we worden nagekeken door een groep apen die langs de kant van de weg zitten. Ook een bokje en een aantal varkentjes laten zich even zien. Op een aantal plekken heeft het geregend wat groene struiken en zelfs wat groen gras oplevert. Wij houden halt op de Gamsbergpass waar we een prachtig uitzicht hebben op de ons omringende bergen en waar we de apen horen schreeuwen. In de kloof  heeft het ook geregend en zijn de struiken en boompjes mooi groen.

In de rivierbedding zien we 2 kudu’s lopen. De regenbuien zijn zeer plaatselijk er zijn ook nog grote stukken die er dor en droog uitzien. En de struikjes zien grijs van  ellende. Dan over de Kuiseb pas en door de kloof, is ook weer een prachtig stukje natuur, naar de Kuiseb canyon waar we genieten van een broodje. In de verte zien we wat auto’s in volle vaart voorbij rijden richting Walvisbaai. Wij nemen de afslag naar de Ganab campsite. Hier rijden we door een vlak stuk land wat echt op mini,mini plukjes struik kaal is en waar hier en daar een paar bergen oprijzen vanuit de vlakte. Onderweg zijn er zwarte gieren die zich te goed doen aan de restjes van een dier. Er lopen oryxen, springbokken en struisvogels.

Op de camping zijn sociable weavers druk doende en tegen het eind van de middag zien we groepen oryx en rode hartebeest voorbij komen. Het is een prachtig gezicht. Als we wakker worden zijn daar de zebra’s en een paar oryxen,  ze lopen wel allemaal de zelfde route langs de bergen.  Er loopt een blackbacked jackal, springbokken en bij de Hotsas waterplas zien we zowaar 2 giraffen. Die hadden we hier echt niet verwacht. Maar er zijn hier genoeg groene blaadjes aan de bomen dus eten genoeg. En altijd water in de buurt.

Bij de Bluttkoppe en The Arch zien we geen grote dieren meer, alleen de rots dassie, een zwaluwsoort en de mountain wheatear.  Wel hebben we hier de prachtige steenformaties. Overal bogen in de stenen, grote en kleine door de erosie gevormd. In de nacht zetten we voor het eerst de nachtkamera op en zetten we een bakje water neer.

Nu maar afwachten wat er langs komt.  En wie zien we daar......de Cape vos komt wat water drinken, ook de volgende nacht is het raak, deze vos komt regelmatig even terug voor een slokje. In Swakopmund hebben we even wat beter internet en kunnen we de foto’s van een sprinterbus, waar Arend zijn oog op heeft laten vallen, beter bekijken. Het ziet er wel goed uit, maar Polen is wel ver weg . Er zijn aanbiedingen om de bus voor ons op te halen, maar uiteindelijk besluiten we dat er toch maar niet gekocht gaat worden. Er zal vast wel eens iets dichter in de buurt te koop komen. We schaffen wel een Engel koelbox aan want heel koud wordt de koelkast niet.

We gaan via de B2 naar Spitzkoppe, het is niet de fraaiste route door het mijnen gebied. Hier vindt je de uranium, zink, lood en tin mijnen. Spitzkoppe zelf is een prachtige plek. We gaan door naar de Huab rivier via Uis waar nog een tinmijn in werking is en over de hoogvlakte langs de Brandberg. We hebben een mooi plekje aan de rand van de rivierbedding. Arend loopt wat rond en ziet plotseling olifanten tevoorschijn komen.

Gauw de camera en wachten totdat ze dichterbij komen. Ze hebben geen haast, hier een blaadje proeven en dan in de bosjes verdwijnen om even later weer tevoorschijn te komen. Zo scharrelen ze steeds dichter bij. Ze trekken zich ook niets van ons aan. Zo Mooi! 3 volwassen olifanten met 2 jonkies in verschillende maten. De volgende dag komen we ze weer tegen als we richting Tsumeb rijden. Verder is het weer stil op de weg. Er zijn mooie groene stukken, maar nog veel land is gort droog en zien de struiken er dor uit.

In het Kupferquelle resort is alles prachtig groen, netjes en schoon. Met een prachtig zwembad, wat wel fijn is nu de temperaturen steeds verder oplopen. In Tsumeb gaan we op zoek naar een kapper en een bandenboer. Alle drie de kappers zitten voor een week al vol, dat wordt niets. Maar Quality Tires wil de banden van de truck wel kruislings omwisselen. Dan wordt er ook geconstateerd dat 1 van de banden erg slecht is. We willen geen klapband of pech onderweg dus.....worden de nieuwe banden voor om de truck gezet en een oude weer als reserve. Ook is het weer tijd voor een smeerbeurt.

Na drie dagen is al het werk weer gedaan en hebben we genoten van het zwembad. Op weg naar Rundu. Het is een vrij saaie weg met hekwerken van grote boerderijen.

Nadat we door het veterinary fence zijn gegaan wordt de wereld weer meer als Africa. Overal langs de kant weer dorpjes, en kleine boerderijen waarvan de meeste geen afscheiding hebben. We zien weer mensen en dieren rondlopen. De huisjes zijn van riet en modder, zinken platen of van steen kortom weer leven in de brouwerij. En het wordt steeds groener om ons heen. Zien ook weer palmbomen. We rijden de stad Rundu door naar de rivier waar we overnachten op de camping van Sarasungu Lodge. Het toilet gebouw en keuken zijn niet meer wat het ooit geweest is maar verder is plek aan de Okavango rivier okee. Hier krijg ik een adres van een kapster in Rundu en zowaar Evy heeft een plekje vrij en knipt ook nog goed. Als we goed en wel in de cabine zitten voor ons volgende traject horen we mensen roepen en hard lopen. Er wordt geschoten...... en de politie rent achter de verdachte persoon aan die niets om de kogels geeft en doorrent. Een aantal stapt in de politieauto en zetten zo de achtervolging in. Wij gaan de andere kant op.....      De B8 naar Divundu.

Een asfalt weg door het groen. De boeren hebben het land geploegd en hier en daar al ingezaaid. De koeien en geiten lopen langs de kant van de weg. Daar waar het land bewerkt is staan de koeien in een omheind stuk grond wat er niet altijd zo fijn uitziet en waar weinig is eten valt. Bij Mobola slaan we af naar de RiverDance lodge en camping waar we een heel mooi plekje aan de Okavango rivier hebben met prive toilet/douche en keukenblok. Het ziet er hier allemaal heel verzorgd uit. Mooi restaurant met uitzicht op de rivier waar de aalscholvers en kleine witte ibis voorbij vliegen. Aan de kant van de rivier zien we de Giant Kingfisher en kleinere blauwe woodland kingfisher. Om ons heen vliegen de paradijs vliegenvangers, red faced mousebirds, weavers, pijlvlek babbler. We horen nog veel meer waaronder de Zwarte koekoek. Een heerlijke plek. 

Morgen reizen we verder......

Windhoek, 30 december. Gelukkig 2019!

Op 10 december gaan we naar RTT logistics bij het vliegveld van Cape Town om de banden op te halen. Maar deze zijn er nog niet. Na wat heen en weer gebel wordt ons verteld dat ze nog in Paarl in een container staan. Misschien dat ze er morgen zijn.  Maybe and maybe not....... Ze moeten maar bellen als ze binnen zijn. Jimmy de leverancier uit Pretora ingelicht, hij doet alle moeite om te achterhalen waar ze zijn. Ook de volgende dag nog geen banden. We horen dan dat ze in Durban  staan. Om te voorkomen dat we nog een week moeten wachten worden dezelfde dag nog een paar banden van uit Jo-Burg naar Cape town gevlogen. We verhuizen naar de Zandvlei caravanpark in Muizenberg. Daar een motortochtje gemaakt langs de Constantia winery’s, Houtbay, Chapman’s peak, Fishhoek, en dan komen we in de file van Kalkbaai tot in Muizenberg.

Dan is een motor toch wel heel handig. We hebben ondertussen een telefoontje gehad dat de banden zijn gearriveerd. De volgende dag halen we ze op met duizend excuses en alle hulp om de ene band weer boven op de cabine te krijgen en de andere weer achterop.

Heel netjes geregeld. We bekijken de mooie tuin van Kirstenbosch en gaan dan door naar Signal Hill van waar je een mooi uitzicht hebt over de stad.

De sunset wordt door heel veel mensen daar genoten. Een mooie overnachtingsplaats. Dit is ook de plek waar de paragliders hun vlucht starten. Er worden heel wat sprongen gemaakt. Maar als de wind even wat zakt of draait mislukt er ook wel eens wat.... en eindigen ze op het gras.

De Lionshead moeten we ook beklimmen, het is een klim van 1,5 uur, veel grote/hoge stenen, langs trappen en stijgbeugels met kettingen. Boven is het uitzicht fantastisch over Cape Town, en Robbeneiland. Als we dit hebben overleefd gaan we naar Victoria Waterfront  waar we mogen parkeren bij het The Table Bay Hotel 6* we staan op stand. ;-)) 

 Dit is aan de oude haven die nog in bedrijf is met daarin opgenomen de nieuwe mall en restaurants.  De oude graansilo’s die nog bij het Waterfront stonden zijn omgetoverd tot een nieuw museum gebouw. Het  Zeitz Mocco Museum of art, met veel moderne kunst. We vonden dit een leuk museum.

Dan nog maar een stukje lopen door de Longstreet en door de Streetmarket. S’avonds heerlijk gegeten bij  restaurant Karibu met zicht op de sleepboten.  De volgende dag hebben we Uber maar gebeld, de spieren protesteren bij iedere beweging. Bij de streetmarket naar de tourist info waar een van de  stadswandelingen  begint. Dit wordt door vrijwilligers gedaan, een leuke historische wandeling en ook heel leuk verteld.

Met de taxi weer terug, Uber werkt ook hier fantastisch. Later op de dag een drankje en een hapje gegeten met Dani en Didi , die we gister ontmoet hebben. Zij hebben dezelfde route door WestAfrica gereden en zijn nu al 4 jaar onderweg.  Gezellig.  In het noorden van Cape Town is een groot shopping centrum de Tygervalley, hier is een boekhandel met een groot assortiment aan reisgidsen en kunnen we een boek over Zambia en Zimbabwe kopen. Aangezien de drie maanden Zuid-Afrika bijna om zijn en we geen verlenging hebben gekregen moeten we de reis wat aanpassen. In Kaapstad is heel veel geld maar ook nog veel meer armoede. De townschips hebben wel meer stenen huisjes dus het gaat langzaam aan toch iets beter worden  voor de mensen die hier moeten wonen. We gaan via Paarl en Ceres naar Op die Berg waar we even verder een mooi plekje voor de nacht vinden. In deze omgeving worden veel graan, druiven en olijven verbouwd.

Dan op weg naar de Cederbergen. De boeren bedrijven zijn hier nog mega groot in de dalen tussen de ruige bergen met hun aparte begroeiing. Bij Matjesrivier nemen we de afslag naar Dwarsrivier.  De bergen zijn groots en zeer ruig. Bij de Dwarsrivier winery en camping kunnen we permits kopen om de stadsaal grotten en rots schilderingen te bekijken, voor de volgende dag kopen we een permit voor een wandeling naar het Malteser Kruis.

De nacht brengen we door op de Welbedacht parking. Van hieruit kun je ook de sneeuwberg beklimmen...... Hier staan Alex en Lotte ook met hun Mercedes 1217, ook zij zijn dooe West Africa gereisd.  De 4 uur durende wandeling naar het Malteser Kruis en terug is goed te doen. Een stijging van 450 meter in 3,5 km. Dit is heel wat aangenamer dan de klimpartij op de Lionshead. Bovenop de berg is het fris en de bewolking neemt verder toe. Na een pauze gaan we met de wind in de rug weer op weg naar beneden. De weg gaat verder langs rooibos thee plantages die rondom  Clanwilliam  staan .

Ook bij Kleinfontein, een kleine ruime camping aan de rand van de Cederbergen wordt rooibos verbouwd.  Hele leuke eigenaren en een prachtige plek. Ons tripje naar Wuppertal, een viel wat tegen.  Hier is in +/-1850 een Duitse missiepost opgezet maar het museum en omliggende huizen zijn sterk verwaarloosd. De rit er naar toe is mooi.

De weg van Clanwilliam, Kleinfontein tot de afslag naar Hoekse Berg is prachtig ruig en groen en daarna volgen nog een paar hoge passen. Op de camping nodigt Nico de eigenaar ons uit om een rondje mee te rijden op z’n land en langs zijn rooibos thee bedden. Hij heeft wat San rots tekeningen op enkele rotsen, de vogels vliegen rond en heeft verschillende soorten fynbos staan. Het is een prachtige plek tussen de rotsen. Kun je wel een aantal dagen verblijven. Maar wij moeten helaas weer verder....  We rijden tussen de mooie uitlopers van de Sederbergen met de rooibos plantages door naar Namaqua land. Hier hebben we weer een heel anders landschap, vooral dor, droog en kaal. In het voorjaar moet het hier een grote bloemenzee zijn. Nu  bloeien hier en daar alleen een paar gele en paarse bloempjes. Na de stad Garies gaan we richting de kust naar Hondenklipbaai.

Het dorp stelt niet veel voor maar je kunt mooi bij de picnick plaatsen aan zee staan. Het landschap verder naar het noorden is kaal en dor door activiteiten van de diamand mijnen. Overal bergen afgewerkte grond.  De omgeving wordt weer wat levendiger als we over een paar passen in de buurt van Springbok komen. Bij Springbok ligt het Goegap Nature Reserve waar we nog een paar dagen doorbrengen.

We zijn de enigen op de camping. Rondje door het park gereden waarvan het eerste stuk mooi was en we springbokken, oryx en zebra’s zien. Het 2^derondje  een 4x4 trek gaat meer over rotsen en stenen en zijn er weinig dieren te zien. Een klipspringer, goshawk en een vijftal muizen.  En dan is daar de laatste dag in Zuid-Afrika. Ook de laatste paar honderd kilometer valt er weinig te beleven, hier en daar wat koeien en geiten, wat kleine stuikjes in een dor en droog landschap. In Vioolsdrift gaan we de grens over. Het in en uitstempelen gaat hier weer snel. We hebben genoten van het land, maar het is nog steeds ook een gespleten land, dorpen en/of steden die of Wit of Zwart zijn. Witte steden zijn schoon en in de zwarte steden ligt het vuil overal. Nog steeds grote tegenstellingen, maar er is nu ook armoe bij de witte afrikaners. Je ziet dat ook zij nu soms staan te bedelen langs de kant van de weg of bij de winkelcentrums.

We zijn in Namibie en rijden op 23 december naar de oranjerivier waar we een paar dagen verblijven op de  Amanzi camping.

Tot zover, over 3 weken weer een verhaaltje!

Zuid Afrika, 7-12-2018.

Vanuit Colchester gaan we naar de stad Uitenhage waar we weer wat inkopen doen voor de komende dagen. Dan door naar de Baviaanskloof die bij Hankey begint.

Vandaar beginnen de citusboomgaarden tot na Patensie en Sitrus.  De landerijen zijn weer mega groot. 1^stestuk van de kloof is nog geen Park en zijn er nog boerderijen en citrus boomgaarden.

Bij de ingang betalen we onze overnachting op de Doodsklip camping. Mooie plek in de bush maar voordat we daar zijn moeten we eerst nog door de Crombrink Pas omhoog en via de Holgat Pas weer naar beneden. De passen zijn stijl en erg smal op plaatsen. Gelukkig komen we niemand op deze stukken tegen. Er heeft brand gewoed en grote stukken land ziet er zwart geblakerd uit. In de verte zien we nog rookpluimen en brandt het nog steeds. Deze branden worden meestal veroorzaakt door blikseminslag. Verder door de baviaanskloof met mooie uitzichten en nog de Grasnek pas.

Daarna loopt het pad langs en verschillende keren door de Baviaans rivier. De diepte van het water en de breedte van het pad is tot dusver geen probleem geweest. Maar langs de rivier beddingen groeien de bomen steeds dichter en hier en daar hebben we wat ruimte moeten maken..... Aan dieren is er niet zo veel te zien, de bavianen een buffelo en een paar bosbokjes. We verlaten het park weer en parkeren op de Uitspan camping. Prachtige camping waar we een paar nachten blijven. Wandelen door de kloof, naar de Busmans grot en naar de boog.

Via de R339, Avontuur en De Vlugt hebben we een prachtige route over de Prins Alfreds Pass naar Knysna. Op de pas staat een Memorial van meneer Bain (1830-1893) die bijna alle paden over de passen heeft gerealiseerd. Ook rondom Knysna hebben branden gewoed. Veel zwart en als het wat regent stinkt het nog. We vinden een mooi plekje langs de kust bij Kleinkrantz. Maken een wandeling in het Wilderness Park, leuke wandeling langs de Touwrivier waar veel ijsvogels moeten zitten....niet 1 gezien. Wel de Knysna loerie, Cape batis en 3 soorten sunbirds. Bij terugkomst is de re voorband een beetje platter dan de rest. Lijkt op een lek ventiel, dus maar oppompen en vanavond maar verder kijken. In George sluiten we een nieuwe auto/motor verzekering af bij de Fa Santam. Bij de plaats Heraldbay vinden we een mooie plek aan de zee. Er zijn enkele vissers maar verder rustig. Hier gaat het wiel eraf en dan blijkt dat het plaatje waar het ventiel door zit lek is. De band moet eraf, de kit verwijderen en opnieuw plakken. Dit moet vannacht drogen. Daar staan we dan op 3 wielen en een krik. Als we wat uitkijken over de zee zien we twee walvissen zwemmen  Prachtig.

De volgende dag gaan we door naar Oudtshoorn, een mooi dorp/stad. De camping Kleinplaas is mooi, maar wel wat lawaaiig op de vrijdagavond. Heerlijk gegeten in the Black Swan. Voor we het dorp binnenkomen zien we al veel struisvogel boerderijen. Sommigen dieren zien er niet zo goed uit en even later zien we een bord dat ze daar in quarentaine zitten.

Via De Rust en de Meiringspoort/kloof  wat langs de Groot rivier  en Meiringspoort waterval loopt, gaan we naar het plaatsje Prince Albert. Het laatste stuk voor het dorp is de omgeving al een stuk kaler en zien we de struisvogel boerderijen en de eerste wijn en olijf estates. Het is een leuk dorpje om te zien, maar zijn voornamelijk tweede huizen voor vakantie. Als er niemand is valt er ook weinig te beleven.  Vanuit Prince Albert gaan we de Swartberg pas op, ook weer een prachtig stukje natuur. Vanaf de top rijden we een klein stukje terug om de Gamkakloof “ Die Hell” in te gaan.

Het is voornamelijk stenen met kleine struikjes groen, verderop in vallei rijden we door een groot veld met Protea bloemen. De vallei wordt steeds smaller totdat we bij de echte kloof komen. Een campertje komt van die Hell en waarschuwt voor heel smalle haarspeldbochten en super smalle wegen..... Je kunt elkaar daar niet passeren.......Dat wordt wel erg spannend! En het is spannend, gelukkig komen we niemand tegen op de afdaling en hoeven we maar 1keer te steken in een van de bochten. Pffff we hebben het gehaald. Onder in de kloof  is de begroeiing  weer wat dichter en de spiegels hebben het weer zwaar te verduren.

De kloof valt  onder Cape Nature maar er is niemand op het  kampeer terrein  aanwezig. Maar er is nog een andere camping Piet se Stanning waar we kunnen staan. Er is nog wat geworstel met de bomen aan het pad maar we staan “weer te plak”  De volgende morgen ruimen we de ontbijt boel op, maar de suikerpot blijft nog achter voor de koffie. Als ik weer buiten kom is de suikerpot verdwenen...... Toch nog maar binnen even kijken of ik hem niet mee genomen heb maar potje is niet te vinden “heul apart” Arend scharrelt buiten wat rond heeft gereedschap buiten liggen en ook de fles bakolie die plotseling weggrist wordt door een AAP, baviaan. Shit... hij is zo stilletjes te werk gegaan dat we niets gehoord of gemerkt hebben.  Even later is de suikerpot weer gevonden maar de suiker is op......  De aap zit een tijdje te brullen achter een struik maar er valt niets meer te halen en hij verdwijnt in de bosjes. Alle spullen weer naar binnen en  ramen en deuren maar weer dicht voordat we  op de motor naar het infocentrum en museum gaan. Langs het pad staan 12 oude huisjes van familie die er destijds woonden.

Ze zijn opgeknapt en beschikbaar voor toerisme. Nog een biertje bij Piet gehaald en ze vertellen dat er s’morgens vroeg nog geen gasten naar beneden het dal inkomen. Dus maar vroeg op pad gegaan, hier en daar nog een lastige tak afgezaagd en dan de pas op voordat er toch iemand aankomt wat we hier niet kunnen hebben. We moeten 2 keer steken maar weer heelhuids boven. Een poosje later komt ook de motorclub achter ons aan en voorbij. Ook zien we nu klipspringer, mountain reedbuck en op de camping was de cape grijze mongoose. De Swartberg pas weer over en zo hobbelen we rustig naar Calditzdorp. We kamperen bij het oude treinstation wat camping is geworden. Een halve kilometer verder is De Krantz winery die ook heel goede port moet maken. Dit maar even geproefd ;-)), en wat meegenomen voor de feestdagen. In Oudtshoorn breng ik een bezoek aan de kapperzaak “Mooi”, gekortwiekt kunnen we verder, via de Rooibergpas waar we niet zo veel van zien want het is zwaar bewolkt en het regent. We zien nog een paar Sabel- Antilopen lopen in een prive park.

Ook zijn er nog struisvogel boerderijen. We volgen een stukje Route 62, komen langs Barrydale een leuk toeristisch plaatsje, over de Tradouws pas, langs drupkelder waterval naar Swellendam.

Hier bekijken we het Drostdy museum. Het originale Drostdy was door de Dutch East India Compagny gebouwd in 1747 en uitgebreid in1813 door de Britten. Het Mayville house is van 1853. Naast Swellendam ligt het Bontebok National Park waar we overnachten. De bonte bokken lopen langs de truck, rode bisschops in het riet, whydah’s en wevers vliegen af en aan. Een rondje door het kleine park kost 1,5 uur. Bonte bokken, grijze bokjes en de Denham bustards. In Malgas gaan we met een ponton brug over de Breede rivier.

We moeten samen met een andere auto en zijn toch wel zwaarder dan de 10 ton die op het bordje staat, maar dat is volgens de mannen die de ponton naar de overkant moeten trekken geen probleem. We komen wat moeilijk los maar dan gaan we langzaam maar zeker naar de overkant. Dit gebied is een grote graanschuur voor ZA, grote landerijen met veel schapen en heel veel strobalen. Het graan is er al af. Er scharrelen geregeld wat kleine groepjes blauwe kraanvogels door de stoppels. En dan zijn we eindelijk bij het zuidelijkste puntje van Zuid-Afrika. Cape L’ Agulhas.

Hier zijn ook een aantal russen die het heel interessant vinden en we worden uitgenodigd om met hun te toasten op het feit dat we daar zijn. De nacht brengen we door naast het scheepswrak Meishu Mara.  Mooie plek.  Nadat we de vuurtoren en het museum hebben bekeken gaan we via Elim verder langs de kust.

Onderweg ontdekt Arend dat er een band wat tikt en denkt aan een steentje wat in het profiel van de band zit maar als we stoppen voor de koffie ziet hij dat het ijzer door de band komt en dat is niet goed.......We rijden langzaam naar Gansbaai waar we op een parking de band kunnen verwisselen.  Er worden 2 nieuwe banden besteld bij Jimmy in Pretoria en die worden naar CapeTown verstuurd. We hebben nog 1 reserveband maar die is ook slecht en voordat we naar Namibie gaan willen we weer 2 goede reservebanden hebben. Verder langs de kust naar Walkerbay waar we op de parking overnachten. Er is een klipcave op de scheiding van het strand en de zee. Je kunt alleen bij eb in de grot komen. S’ avonds zien we nog een paar walvissen waarvan 1 met een jong die vlakbij de kust zwemmen.

Prachtig gezicht! De reis gaat verder via Stanford naar Hermanus. Hier ontmoeten we een oud collega van Arend, Wiebren  met echtgenote Hennie en hun kinderen en hebben gezellig samen koffiegedronken in de stad.  Maken een wandeling door de stad, scoren een T-shirt van de walvissen ;-)) en hebben een heerlijke lunch bij Burgundy restaurant.  Zien nog een walvis in de verte, de meeste walvissen zijn al vertrokken. Na een nacht met veel gepraat naast de deur gaan we naar Rooisand Park. Het ligt aan de Botrivier lagoon en is een vogelparadijsje. Je kunt er wandelingen door het gebied maken en er is een vogelkijkhut.

De flamingo’s, lepelaar en kraanvogels staan voor de deur en verder zien we nog de cape teal, black winged stilt, pied avocet en kittlitz’s plover.. Brengen nog een bezoek aan de pinguins in Betty’s Bay  De beestjes zijn in de rui en zitten en liggen rustig op de kant te wachten totdat hun vel/vacht weer normaal is.

Dit duurt een week of 3 waarin ze niet in het water kunnen en eten. Ze hebben gezorgd voor een vetreserve om deze 3 weken door te komen. Terug naar Rooisand NP waar we overnachten. Het weer is erg onstabiel hier en deze nacht komt het water ook met bakken naar beneden. Ook de volgende dag nog dik bewolkt en af en toe regen.  We maken een toertje rond Botrivier, waarvan een gedeelte ook vogelgebied is.

Hier ook weer kraanvogels, Denham burstard, zwaluw, rode bishop, wevers en een ijsvogel.  We eindigen bij John Janssen en hondje Bingo waar we een paar dagen blijven.

De motor heeft nog steeds last van lekkage van de voorfork demper. Arend had al een seal meegenomen en samen met John repareren ze boel weer. Nieuwe olie en iets hoger afstellen, nu rijdt het als een speer. John neemt ons mee om Genadedal te bekijken.

Hier staat de oudste missiepost (1838) van Zuid-Afrika en is nu een museum. Een kerk, molen en verschillende huisjes waar van alles staat uitgestald. Echt een aanrader! Het staat in geen enkele reisgids maar is de moeite waard. Greyton is een pensionaris  dorp, leuk met grappige winkeltjes en restaurantjes. Als ook de motor olie gevonden is gaan we terug naar Botrivier. Nog een dagje knutselen en een braai als afsluiter van ons bezoek, was gezellig! en dan op naar African Overlanders camping bij Kaapstad. De banden kunnen elk moment arriveren maar zoals gewoonlijk in Afrika is dat moment heel rekbaar en wordt het pas vrijdag aan het eind van de dag( en dat is eigenlijk nog snel) en kunnen we ze pas maandag ophalen...... We gaan even boodschappen doen bij de Cape Mall aan de N1 bij Kraaifontein. Mooi ritje om de motor de testen. 

 We kunnen dan ook een mooi ritje maken in de omgeving. Naar Paarl en Wellington waar we door de Bains pas en kloof rijden en terug via de Du Toitskloof. Er is nog veel bewolking en boven in de passen is het nog behoorlijk fris. Bij de Du Toitskloof Winery doen we een wijnproeverij en hebben een late lunch in hun restaurant. Met de rugzak vol lekkernijen ;-)))) gaan we weer op weg  naar ons truckje. Vandaag een heuse zondagse en zonnige rustdag op 9 december 2018. 

Groetjes en veel leesplezier!